Τέλος πάντων...Ποτέ δεν ήμουν υπέρ της εξομολόγησης. Όσο λυτρωτική και αν (ενδεχομένως μπορεί να) είναι, πάντα πίστευα ότι τις αμαρτίες πρέπει να τις θάβουμε, όχι να τις μοιραζόμαστε. Γι’ αυτό και τα δύο χρόνια που πέρασαν και στα οποία ο freequency ήταν κλινικά νεκρός, πρέπει απλώς να θαφτούν. Γιατί ναι, ήταν αμαρτία αυτό που έγινε…
Τα πώς και τα γιατί ας μείνουν μέσα μας. Όσο ουσιώδη και αν είναι. Fuck ‘em. Σημασία έχει το παρόν και το μέλλον των πραγμάτων. Το παρελθόν είναι εξ ορισμού ανασταλτικός παράγοντας – πρέπει να κοιτάξεις πίσω για να το επαναφέρεις στη ζωή σου. Και δεν έχουμε χρόνο για τέτοιες (ανίερες) πράξεις.
Ούτε υποσχέσεις πρόκειται να δοθούν. Άλλο μεγάλο λάθος αυτό… Αναμενόμενο, βέβαια, αλλά απλά λάθος. Ανούσια ενέργεια η υπόσχεση. Ψεύτικη. Υπόσχεσαι ότι θα κάνεις κάτι που δεν έχει γίνει. Και μετά αρχίζουν οι εκπτώσεις…
Ένα μόνο πρέπει να υπάρχει: ελπίδα. Ούτε στόχοι, ούτε φανφάρες ούτε τίποτα. Βλέποντας και κάνοντας. Έτσι όπως έπρεπε να ήταν τότε. Έτσι όπως ίσως και να ήταν κάποια στιγμή.
Τέλος πάντων…
ΒαΤσι